ตามหลักเกณฑ์ของราชบัณฑิตยสถาน ( หรือสำนักงานราชบัณฑิตยสภาในปัจจุบัน ) การใช้ไม้ยมก ( ๆ ) มีหลักการที่ควรทราบเพื่อให้เขียนได้ถูกต้องตามมาตรฐาน ดังนี้ครับ
การเว้นวรรค ( สำคัญมาก )
- ราชบัณฑิตกำหนดให้ เว้นวรรคทั้งหน้าและหลัง เครื่องหมายไม้ยมกเสมอ
- ถูกต้อง: ต่าง ๆ นานา, ไปไหน ๆ ก็เจอ
- ไม่ถูกต้อง: ต่างๆนานา, ไปไหนๆ ก็เจอ
กรณีที่ “ควร” ใช้ไม้ยมก
ใช้เพื่อซ้ำคำ ซ้ำวลี หรือซ้ำประโยคสั้น ๆ เพื่อเปลี่ยนเน้นความหมาย หรือเปลี่ยนพจน์ เช่น
- ซ้ำคำนาม ( บอกพหูพจน์ ): เด็ก ๆ, พี่ ๆ, เพื่อน ๆ
- ซ้ำคำคุณศัพท์ ( เน้นความรู้สึก ): สวย ๆ, แดง ๆ, ร้อน ๆ
- ซ้ำคำวิเศษณ์ ( บอกความถี่ / ลักษณะ ): บ่อย ๆ, เร็ว ๆ, ช้า ๆ
กรณีที่ “ห้าม” ใช้ไม้ยมก
นี่คือจุดที่คนมักจะเผลอใช้ผิดบ่อยที่สุดครับ
- คำที่มีรูปเหมือนกันแต่ทำหน้าที่ต่างกัน:
- ห้าม: เขาทำงานเป็นที่ ๆ ( ผิด )
- ต้องเขียน: เขาทำงานเป็นที่ที่เขาถนัด ( ที่แรกคือบุพบท ที่สองคือประพันธสรรพนาม )
- คำที่เป็นคำศัพท์เฉพาะที่มีสองพยางค์เหมือนกัน:
- ห้าม: นาน ๆ ( ในความหมายว่า นานา เช่น นานาชาติ )
- ต้องเขียน: นานาชาติ, จะจะ, ไวไว ( ยี่ห้อบะหมี่ )
- ในคำประพันธ์ ( ร้อยกรอง ):
- ห้ามใช้ไม้ยมกในบทกวี ให้เขียนคำเต็มเสมอเพื่อให้จังหวะการอ่านชัดเจน
ตำแหน่งที่ห้ามวางไม้ยมก
ห้ามใช้ไม้ยมกที่บรรทัดใหม่: หากคำนั้นอยู่สุดบรรทัดพอดี ต้องเขียนไม้ยมกไว้ติดกับคำนั้นที่บรรทัดเดิม หรือยกคำนั้นทั้งคำไปเริ่มใหม่ที่บรรทัดหน้า ( ห้ามแยกคำกับไม้ยมกออกจากกันคนละบรรทัด )
อ่านเพิ่มเติม