หมวดหมู่: เทคโนโลยี

ในบรรดาเครื่องบินรบยุคใหม่ที่เน้นความเร็วเหนือเสียง ลวดลายเพรียวลม และเทคโนโลยีสเตลธ์หลบหลีกเรดาร์ Fairchild Republic A-10 Thunderbolt II หรือฉายาที่เหล่าทหารตั้งให้ด้วยความรักแกมหยอกล้อว่า “Warthog” (หมูป่า) กลับฉีกทุกขนบทางอากาศพลศาสตร์ มันเทอะทะ บินช้า หน้าตาแปลกประหลาด แต่ทรงอานุภาพและทนทานที่สุดลำหนึ่งเท่าที่ประวัติศาสตร์การบินทหารเคยสร้างขึ้น

กำเนิดจากภัยคุกคามยานเกราะยุคสงครามเย็น

ช่วงทศวรรษที่ 1960 ถึง 1970 ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดของสงครามเย็น ชาติตะวันตกในกลุ่ม NATO ต้องรับมือกับความวิตกกังวลจากแนวรบยุโรปตอนกลาง หากสหภาพโซเวียตเปิดฉากบุก ยานเกราะและรถถังประจัญบานนับหมื่นคันจะหลั่งไหลทะลวงผ่านช่องแคบฟุลดา (Fulda Gap) เข้าสู่เยอรมนีตะวันตก

กองทัพอากาศสหรัฐฯ ในเวลานั้นพึ่งพาเครื่องบินรบความเร็วเหนือเสียง เช่น F-4 Phantom II ซึ่งบินเร็วเกินกว่าจะตรวจจับเป้าหมายขนาดเล็กบนพื้นดินในสภาพอากาศปิด และเปราะบางเกินไปเมื่อต้องเผชิญกับปืนต่อสู้อากาศยานระยะประชิด จึงเกิดโครงการพัฒนาเครื่องบินเพื่อภารกิจโจมตีและสนับสนุนทางอากาศโดยใกล้ชิด (Close Air Support: CAS) โดยมีเป้าหมายหลักคือ “บินช้า บินต่ำ อึด ถึก ทน และทำลายรถถังได้อย่างเด็ดขาด”

เครื่องบินที่ถูกสร้างมาเพื่อ “หุ้มปืน”

โดยทั่วไป วิศวกรจะออกแบบเครื่องบินขึ้นมาก่อน แล้วจึงจัดสรรพื้นที่ติดตั้งระบบอาวุธ แต่สำหรับ A-10 การออกแบบกลับหัวกลับหาง: ทีมวิศวกรสร้างเครื่องบินขึ้นมาเพื่อห่อหุ้มปืนกลแกตลิง GAU-8/A Avenger

• มิติและน้ำหนัก
  ปืนกล 7 ลำกล้องหมุนขนาด 30 มม. มีความยาวรวมระบบป้อนกระสุนเกือบ 6 เมตร และหนักเกือบ 1.8 ตัน (คิดเป็นราว 16% ของน้ำหนักเครื่องบินเปล่า) ล้อหน้าของเครื่องบินจึงต้องถูกติดตั้งเยื้องไปทางขวา เพื่อเปิดทางให้ลำกล้องปืนยิงอยู่ในแนวกึ่งกลางลำตัว ป้องกันไม่ให้แรงสะท้อน (Recoil) ทำเครื่องบินหมุนเป๋ขณะยิง
• อัตราการยิงและอานุภาพ
  ยิงด้วยอัตราเร็วสูงถึง 3,900 นัดต่อนาที กระสุนเจาะเกราะเคลือบแกนยูเรเนียมด้อยสมรรถนะ (Depleted Uranium) เดินทางเร็วกว่าเสียงถึง 3 เท่า สามารถเจาะเกราะด้านบนของรถถังประจัญบานได้อย่างง่ายดาย
• เสียงคำราม “BRRRTTT”
  ด้วยความเร็วกระสุนที่เหนือเสียง ทำให้เป้าหมายบนภาคพื้นดินจะถูกกระสุนระเบิดใส่ก่อน จากนั้นจึงได้ยินเสียงลั่นไกอันกึกก้องตามมา ซึ่งสร้างผลกระทบทางจิตวิทยาและขวัญกำลังใจให้ข้าศึกอย่างมหาศาล

ความอยู่รอดในสนามรบ: รถถังบินได้

หัวใจสำคัญของภารกิจ CAS คือการต้องบินเข้าไปในรัศมีปืนกลและขีปนาวุธประทับบ่า (MANPADS) A-10 จึงถูกออกแบบให้มีความอยู่รอดสูงเป็นพิเศษ

• อ่างไทเทเนียม (Titanium Bathtub)
  ห้องนักบินถูกล้อมรอบด้วยเกราะไทเทเนียมหนาราว 1.3 ถึง 3.8 ซม. น้ำหนักกว่าครึ่งตัน ป้องกันกระสุนปืนต่อสู้อากาศยานขนาด 23 มม. ได้โดยตรง กระจกหน้าเป็นกระจกกันกระสุนหนาพิเศษ
• ตำแหน่งเครื่องยนต์คู่
  เครื่องยนต์เทอร์โบแฟน General Electric TF34 สองเครื่องถูกยกไปติดตั้งไว้เหนือลำตัวท้ายเครื่องบิน เพื่อหลีกเลี่ยงการดูดเศษหิน ฝุ่น หรือสิ่งแปลกปลอมบนสนามบินชั่วคราว และแพนหางคู่ยังช่วยบดบังรังสีความร้อนจากเครื่องยนต์ ลดโอกาสตกเป็นเป้าของขีปนาวุธนำวิถีความร้อน
• ระบบควบคุม 3 ชั้น (Triple Redundancy)
  ใช้ระบบไฮดรอลิกคู่ขนานแยกอิสระ และหากระบบไฮดรอลิกทั้งหมดถูกทำลาย นักบินยังสามารถเปลี่ยนไปใช้ระบบสายเคเบิลกลไกล้วน (Manual Reversion) ควบคุมแฟลปและแพนหาง นำเครื่องบินกลับลงจอดได้อย่างปลอดภัย แม้ปีกจะขาดไปข้างหนึ่งหรือเครื่องยนต์ดับไปหนึ่งเครื่องก็ตาม

บทบาทจากอ่าวเปอร์เซียสู่ความท้าทายยุคใหม่

A-10 พิสูจน์ตัวเองอย่างโดดเด่นในสงครามอ่าวเปอร์เซีย (Operation Desert Storm) ปี 1991 โดยทำลายรถถังอิรักไปกว่า 900 คัน ยานเกราะและปืนใหญ่ร่วม 2,000 คัน รวมถึงเรดาร์และฐานยิงสกัดอีกจำนวนมาก ต่อมาในสมรภูมิคอซอวอ อัฟกานิสถาน และอิรัก A-10 กลายเป็นสัญลักษณ์ของการคุ้มกันที่ทหารราบภาคพื้นดินไว้วางใจที่สุด

แม้ในยุคสงครามสมัยใหม่ กองทัพอากาศสหรัฐฯ จะเริ่มทยอยปลดประจำการ A-10 เพื่อเปิดทางให้เครื่องบินอเนกประสงค์ตรวจจับยากอย่าง F-35 Lightning II และระบบโดรนไร้คนขับ แต่การถกเถียงเรื่องบทบาทของมันยังคงไม่จบสิ้น เพราะจนถึงปัจจุบัน ยังไม่มีอากาศยานลำใดที่สามารถแทนที่ความคุ้มค่า ความอึด และผลกระทบทางจิตวิทยาที่ A-10 Thunderbolt II มอบให้แก่แนวหน้าได้อย่างสมบูรณ์แบบ