คืออุปกรณ์ขูดคราบไคลและทำความสะอาดผิวของชาวกรีกและโรมันโบราณ ในยุคที่สบู่ก้อนแบบปัจจุบันยังไม่แพร่หลาย
รูปร่างและวัสดุ
สทริจิลมีลักษณะคล้ายเคียวขนาดเล็ก แต่ใบมีดโค้งมนและไม่มีคม เพื่อป้องกันการบาดผิว ตรงกลางใบมักทำเป็นร่องเว้าเพื่อรองรับคราบไขมันและสิ่งสกปรกที่ถูกกวาดออก
- ส่วนใหญ่ทำจาก บรอนซ์ (สำริด) หรือ เหล็ก
- ในกลุ่มชนชั้นสูงหรือบุคคลมีฐานะ อาจประดับด้ามจับด้วยเงิน งาช้าง หรือสลักลวดลายนักกีฬา
ขั้นตอนการใช้งานในโรงอาบน้ำโรมัน (Thermae)
การอาบน้ำของชาวโรมันไม่ใช่แค่การชะล้างน้ำ แต่เป็นพิธีกรรมดูแลสุขภาพและการเข้าสังคม
- ชโลมน้ำมัน
ทาน้ำมันมะกอก (Olive oil) ลงบนผิวกายจนทั่ว บางครั้งใช้น้ำมันผสมน้ำหอม เพื่อให้น้ำมันเข้าไปจับกับฝุ่นละออง เหงื่อไคล และเซลล์ผิวที่ตายแล้ว - อบไอร้อน
เข้าห้องอบไอน้ำหรือห้องอบความร้อน (Caldarium) เพื่อเปิดรูขุมขนและกระตุ้นให้เหงื่อขับสิ่งสกปรกออกมา - ขูดผิวด้วยสทริจิล
นำสทริจิลมาขูดลากไปตามแผ่นหลัง แขน ขา และลำตัว คนทั่วไปอาจขูดด้วยตัวเองในส่วนที่เอื้อมถึง ส่วนชนชั้นสูงมักมีทาสรับใช้ (Capsarius หรือทาสประจำตัว) ช่วยขูดแผ่นหลังและนวดกล้ามเนื้อไปพร้อมกัน - ล้างน้ำและแช่ตัว
หลังจากขูดคราบน้ำมันและสิ่งสกปรกออกหมด จึงไปลงแช่ในสระน้ำอุ่นและน้ำเย็นตามลำดับ (Frigidarium) เพื่อปิดรูขุมขนและกระชับผิว
ข้อมูลน่ารู้ทางประวัติศาสตร์
- เซ็ตพกพา
ชาวโรมันมักพกสทริจิลเป็นชุดคู่กับขวดน้ำมันแก้วหรือสำริดทรงกลมขนาดเล็ก (Aryballos) โดยร้อยเข้ากับห่วงโลหะสำหรับถือไปโรงอาบน้ำ - กลอยออส (Gloios)
หลังการแข่งขันหรือการฝึกซ้อมของเหล่านักมวยปล้ำและกลาดิเอเตอร์ คราบเหงื่อ น้ำมัน และฝุ่นดินที่ถูกขูดออกจากตัวด้วยสทริจิลจะถูกเก็บรวบรวมไว้และนำไปขายในชื่อ Gloios ซึ่งเชื่อกันว่าเป็นยารักษาอาการปวดเมื่อย ฟกช้ำ หรือแม้กระทั่งเครื่องรางเสริมพลัง